Herstellen van PAWS/PWS en PSSD was een enorme uitdaging voor Tomasz. Hij moest het verstandig aanpakken en er alles aan doen om het proces te overleven en zijn lichaam en geest te helpen genezen. In dit artikel geeft hij aan wat helpend en belemmerend was in zijn genezingsproces op basis van zijn persoonlijke ervaringen opgedaan in de zes jaar die hij leefde met langdurige ontwenning en post-SSRI seksuele disfunctie. Dit alles ontstond ná het gebruik van Sertraline, een antidepressivum. Wellicht kan de ervaring van Tomasz jou helpen als je met gelijksoortige klachten geconfronteerd wordt.

Als we ‘neuro’ uit neurodiversiteit halen, blijft er nog maar één betrouwbare uitspraak over de menselijke conditie in het algemeen over: dat er diversiteit bestaat. Een doortastende inspanning om een einde te maken aan de mystificatie van neurodiversiteit had al lang geleden moeten plaatsvinden.

Lichamelijke ontwenningsklachten van antidepressiva regelmatig verward met terugvallen of vele andere aandoeningen. Marion Brown en Stevie Lewis presenteren de gevaren hiervan.

We zijn er aan gewend geraakt om te geloven dat het medische systeem alle antwoorden heeft op onze geestelijke en lichamelijke gezondheidsproblemen. Maar als het gaat over mensen die psychiatrische medicijnen gebruiken en ervan af willen, kunnen psychiatrische afdelingen en detox-klinieken nog veel van onze online-gemeenschappen leren op het gebied van ervaringskennis en collegiale steun.

Dit onderzoek laat zien dat pasgeboren baby's die tijdens de zwangerschap werden blootgesteld aan psychiatrische medicijnen, een significant hoger risico op ademhalingsmoeilijkheden, problemen met de bloedsomloop, onderkoeling, voedingsproblemen, lagere Apgar-scores en vroeggeboorte hadden. Zo had 40% van de pasgeborenen die in de baarmoeder waren blootgesteld aan psychiatrische medicijnen direct medische zorg nodig na de geboorte, vergeleken met minder dan 3% van de pasgeborenen die niet waren blootgesteld aan deze middelen.

Vandaag de dag beschouwt de psychiatrie haar vroegere houding tegenover Tardieve Dyskinesie als incorrect. Als een voorbij verleden dat als les zou moeten dienen voor de toekomst. Maar met de komst van de tweede generatie antipsychotica blijkt de geschiedenis zich te herhalen. Voorschrijvers krijgen met dit artikel de kans zich NU te laten informeren.

Dit verhaal gaat over hoe verkeerde begeleiding bij het afbouwen van psychofarmaca en een foutieve voorstelling van de realiteit mensen enorm kan schaden. Dit verhaal is verzoenend van aard en een oproep tot gezamenlijk optrekken. Waar de gevolgen voor Anniek en haar naasten drastischer zijn vanwege haar euthanasie dan die van de voorschrijvend artsen die zullen moeten dealen met het idee dat ze niet juist geïnformeerd waren, en dus patiënten te vaak onjuiste informatie verstrekten en niet zorgvuldig genoeg behandelden, mag gezegd worden dat allen onderdeel zijn van hetzelfde verstikkende systeem. Totdat we samen besluiten om het anders te gaan doen...

Er bestaat een soort stilzwijgende aanname dat wat in een zorgrichtlijn staat min of meer automatisch als verantwoorde en veilige zorg mag, of zelfs moet worden beschouwd. Dit leidt ertoe dat er nauwelijks ruimte is voor twijfel aan een richtlijn, laat staan dat er oog is voor alternatieven. In het geval van de afbouwadviezen in de huidige Richtlijn Depressie zijn er hele sterke aanwijzingen dat die voor de meeste patiënten schadelijk en daardoor zelfs gevaarlijk zijn.

Dit onderzoek maakt duidelijk dat de concepten van wat een psychiatrische diagnose inhoudt steeds ruimer worden geïnterpreteerd in zowel de breedte, ofwel oprekbaarheid van het begrip (horizontal creep), als in de diepte, ofwel de ernst van het begrip (vertical creep). De mate waarin distress (leed) wordt ervaren, leidt niet tot meer professionele diagnoses maar wel tot meer zelfdiagnoses. Leeftijd en politieke voorkeur hebben hun invloed. Beïnvloeding via (sociale) media wordt als een oorzaak gezien. “Hoewel een zelfdiagnose ertoe kan leiden dat iemand correct vaststelt dat het gevoelde leed gelinkt is aan een onderliggende stoornis”, aldus de onderzoekers, “kunnen zelfdiagnoses er ook toe leiden dat subklinische of voorbijgaande problemen ten onrechte geweten worden aan een geestelijke stoornis, met de mogelijke bijkomende gevolgen van dien, zoals verlies van zelfstandigheid/zelfredzaamheid, ineffectieve coping, iatrogene schade en onnodige behandeling”.