Op woensdag 29 juli 2026 vond de eerste Nederlandse editie van Stolen Lives Picnic plaats. Een dag vol levensverhalen, met aandacht voor verlies door psychisch lijden en behandelschade. Annemarie van Essen gaf de workshop Plan X, Kintsugi, een ritueel over verlies en over wat overblijft wanneer de storm is gaan liggen. Daarmee sloot de workshop direct aan bij het thema rouw en verlies.

Het kabinet wil 2027 het nieuwe zesde lid bij artikel 8:9 Wvggz, onderdeel van de Evaluatiewet indienen. Dat lid laat de hoorplicht vervallen bij verlenging van een gedwongen maatregel, zolang uw situatie “ongewijzigd” wordt geacht. In het uiterste geval ondergaat u zo zeven jaar gedwongen zorg zonder ooit door een onafhankelijke partij te zijn gehoord. Laat uw Tweede Kamerlid of de Kamercommissie VWS weten dat u ziet wat er achter dat “technische” zesde lid verstopt zit. Deel dit artikel, juist met wie aanneemt dat het te ver van zijn of haar bed is. Doe iets! Een ander doet het namelijk niet...

Geen van ons is bij het Dynamisch Maturatiemodel (DMM) terechtgekomen vanuit een zuiver theoretische interesse. We kwamen er allebei via een omweg, de ene via de jeugdzorg, de andere via een land ver van hier waar veel werd meegemaakt en toch ook veel werd gelachen. Misschien is dat ook de kern van wat het model ons leert: dat wat iemand heeft meegemaakt, en wat iemand vandaag doet om daarmee om te gaan, zelden los van elkaar te begrijpen zijn. En dat het onze taak als hulpverlener is om daar voorbij het zichtbare gedrag naar te blijven kijken.

We hebben geestelijke gezondheidszorg nodig die samenwerkt met verschillende vakgebieden en behandelvormen; een gezondheidszorg die niet langer primair vraagt hoe symptomen kunnen worden onderdrukt, maar een die onderzoekt hoe mensen hulp kunnen krijgen om weer tot zichzelf te komen. De grootste scha(n)de ligt niet in het feit dat de psychiatrie zich zo grondig heeft vergist. Elk vakgebied vergist zich wel eens. De grootste scha(n)de ontstaat als we weigeren toe te geven dat we ons vergist hebben. Als we doorgaan met meer van hetzelfde, omdat het alternatief te ongemakkelijk is om aan te denken.

Toen ik rond mijn veertigste nietsvermoedend in de perimenopauze terechtkwam, dacht ik dat ik gek werd! Ik was mijn energie kwijt, had hersenmist, werd vergeetachtig, was emotioneel, en kreeg om de paar weken hevige migraineaanvallen. Ik herkende mezelf totaal niet meer. Maar ik bleek niet de enige te zijn. Ongeveer driekwart van de vrouwen in de overgang – ook wel queenagers genoemd - ervaart tijdelijk dit soort hersensymptomen. Als neuro/biopsycholoog verdiepte ik mij in het onderwerp door de boeken te lezen van neurowetenschapper en voedingsdeskundige Prof. Dr. Lisa Mosconi en gerelateerde literatuur. Ik ontdekte dat mijn ervaren hersensymptomen normaal zijn en gezien moeten worden als serieuze tekenen om mijn leefstijl aan te passen. Want de perimenopauze maakt de hersenen kwetsbaar voor een veelvoud aan mentale en neurologische aandoeningen. En leefstijloptimalisatie helpt hiertegen. In deze blog deel ik mijn bevindingen over het menopauzebrein; van hersentransformatie tot leefstijloptimalisatie voor queenagers.

Jimmy is een autodidact multimedia-kunstenaar. Tussen 2019 en 2025 heeft hij vele werken gemaakt die zijn overleving binnen de Nederlandse jeugdzorg en de confrontatie met politie- en overheidsgeweld documenteren. Dit archief is onlangs officieel opgenomen als Nederlands Nationaal Cultureel Erfgoed (KB). We zullen de komende periode regelmatig werken van hem tonen op onze homepage. Het werk is geen 'therapeutisch project', maar een soevereine getuigenis. Waar de reguliere GGZ vaak blind is voor geweld vanuit de overheid, dient dit archief als een ongefilterd bewijsstuk van de systematische afbraak van Jimmy’s gender, identiteit en toekomst door staatsinstellingen. In een samenleving waar slachtoffers van institutioneel trauma vaak het zwijgen wordt opgelegd, heeft Jimmy zijn isolatie omgezet in een monumentale visuele bewijslast. Meer hierover in deze blog.

De APA erkent dat er geen biomarkers voor DSM-stoornissen zijn, een samenhangende theorie ontbreekt en classificaties elkaar sterk overlappen, waardoor grenzen onduidelijk zijn. Oquendo et al. (2026) bespreken dat neurowetenschap de psychiatrie kan ontmantelen als DSM-constructies niet met biologische realiteit overeenkomen; het systeem kan dan overleven door alles als 'neurologische ontwikkelingsspectra' te presenteren, wat directe falsificatie bemoeilijkt. In de recente strategische toekomstplannen van de APA wordt al voorgesteld om de DSM te verschuiven in de richting van de neurowetenschappen om de psychiatrie als ‘meer wetenschappelijk’ te positioneren.

Als we ‘neuro’ uit neurodiversiteit halen, blijft er nog maar één betrouwbare uitspraak over de menselijke conditie in het algemeen over: dat er diversiteit bestaat. Een doortastende inspanning om een einde te maken aan de mystificatie van neurodiversiteit had al lang geleden moeten plaatsvinden.

Peggy is in de laatste fase van haar euthanasietraject aanbeland na jarenlang met de aanhoudende ondraaglijke ontwenningsklachten van psychofarmaca (PAWS) geconfronteerd te zijn geweest. Het wrede aan haar verhaal is dat ze die middelen nooit had mogen krijgen. De klachten die ze had, waren prima te verhelpen geweest met ontspanningstechnieken en de bio-identieke hormonen die ze uiteindelijk via een gynaecoloog kreeg voorgeschreven. Helaas is haar lichaam inmiddels verwoest door de werkelijk schokkende hoeveelheid aan verschillende psychiatrische medicijnen die haar werden voorgeschreven. Terwijl Peggy een volle ordner met wetenschappelijke artikelen en ervaringsverhalen verzamelde waardoor ze de grootste deskundige over haarzelf werd, waren ‘de geleerden’ zo lang overtuigd van hun eigen deskundigheid en verblind door hun eigen oogkleppen dat zij niet meer in staat waren om de Peggy te zien als de vrouw die zich binnen twee minuten aan mij wist te tonen: een vriendelijke, kracht uitstralende vrouw wiens blink in haar ogen net zo zacht is als haar g.

Overpeinzingen van een ervaringsdeskundige, binnen een volgens deze persoon verwerpelijk systeem, over diens veranderde positie van patiënt naar zorgverlener. De eenzaamheid en verscheurdheid op de werkvloer is groot. Werkt deze persoon door het veranderen van diens positie nu mee aan behoud of aan verandering van 'zorg'?

Academische psychiaters hebben volgens deze blogger zelfs de schijn van wetenschappelijkheid laten varen. Aan de hand van een recent voorbeeld van academisch psychiatrisch onderzoek naar het verband tussen psychose en massale schietpartijen wordt zijn stellingname scherp onderbouwd dat het niet meer is dan ‘onzin-in-onzin-uit-onderzoek’. Door als kritisch denker nog langer te proberen iets serieus te benaderen dat zo overduidelijk onzinnig is, verliest deze positieve energie en kostbare tijd om met iets zinvollers bezig te zijn. Bijvoorbeeld met het zich verhouden tot de vraag: ‘Welke waarde kan ondersteuning door lotgenoten bieden die een professionele relatie niet kan bieden, en wat kan een professionele relatie bieden dat ondersteuning door lotgenoten niet kan bieden?’

Verkrachting door meerdere daders (Multiple-Perpetrator Rape) is een onderwerp dat verbazingwekkend weinig aandacht heeft gekregen. In de sector van zedendelinquenten worden groepsverkrachters doorgaans op één hoop gegooid met andere soorten zedendelinquenten, waaronder solo-verkrachters en pedofielen. Dit is een grote fout volgens Karen Franklin, PhD, forensisch psycholoog en universitair hoofddocent aan Alliant University in San Francisco. In dit artikel legt ze uit waarom.

Als de moeder van Neesa per ongeluk haar vitaminepil verwardt met een tablet Clozapine van haar, belandt ze daarom in het ziekenhuis. Het brengt een interne worsteling in Neesa teweeg. Enerzijds toont het duidelijk dat het geen onschuldig middel is dat ze slikt, anderzijds ervaart ze er een positieve werking van. Ze ziet ook hoeveel zorgen er naar haar moeder uitgaan vanwege dat éne tabletje, waar zij het dagelijks slikt en haar naasten dat geen issue lijken te vinden. Zelf heeft zij er wel zorgen over. Een blog over onmogelijke keuzes.

Een patiënt die te lang een benzodiazepine voorgeschreven kreeg wat haar bijna fataal werd, roept haar psychiater op tot zelfreflectie en waarschuwt daarmee indirect haar lotgenoten voor goedgelovigheid. Dit doet ze in de vorm van een brief.

Ik was niet van plan om de psychiatrie te veranderen. Ik was gewoon een copywriter die werkte in de farmaceutische reclamesector. Maar na verloop van tijd raakte ik betrokken bij een campagne die het begrip van psychische aandoeningen en de behandeling ervan in de VS ingrijpend zou veranderen. Dit is het verhaal van hoe we één medicijn, Risperdal (risperdon), op de markt brachten en hoe die inspanning ertoe bijdroeg dat atypische antipsychotica uitgroeiden tot een miljardenindustrie.

Vanwege moeilijk te verwerken rouw krijgt Reed een antidepressivum voorgeschreven. Het antidepressivum roept manie op. Dit wordt echter niet toegeschreven aan de medicatie maar aan Reed, ook door hemzelf. Dit maakt zijn leven van kwaad naar erger.